Hallo Allemaal,
Laten we nog even starten met de nieuwjaarswensen....het mag nog steeds!!
Ik wil iedereen een heel gelukkig, gezond en Marcomientjesvol 2012 wensen!!
En dan mijn gevoel van onmogelijkheid......
Krijg ik van Annemiek een reactie op een van mijn logjes....
Gefeliciteerd met jou plekje bij de Marco's Favorieten. Jij hebt het zeer verdiend. Wat zal dit een lekker gevoel zijn voor jou. Geniet er dan ook maar een week van.
Maar hoe is dat nou toch mogelijk!! Ik doe helemaal niks aan mijn weblog.
Jaja het is niet dat ik niet wil.....maar het ontbreekt me aan tijd en puf....
Dus eigenlijk lieve Annemiek, heb ik dit helemaal niet verdiend. Ik verwaarloos dit logje en daarmee mijn borsatovriendjes een beetje veel.
En ik kan wel beterschap beloven, maar zelfs dat kan ik niet waarmaken op dit moment!
Maar ondanks dat....misschien wel een beetje egoistisch geniet ik er deze week toch maar lekker van!!
Liefs,
Louise


wat is dat toch lang geleden!
Lang geleden dat ik hier wat geschreven heb!
En dat is toch echt geen onwil hoor. Ik heb het zo vreselijk druk, dat het er gewoon vreselijk bij inschiet.
De enalaatste keer dat ik logde vertelde ik al over mijn taartenhandeltje.
Nou dat handeltje loopt zo goed, dat ik bezig ben er een officiele eenmanszaak van te maken.
Raar is dat hoor! Ik had toch nooit verwacht dat ik eigenaar zou worden van mijn eigen bedrijfje..........ik verwacht ook nog steeds dat de handel ieder moment over kan zijn en de boel stil valt. Die angst houdt me nog tegen om oficieel te gaan! Maar dat komt vast goed!!
Gelukkig heb ik met een aantal van jullie naast deze weblog ook gewoon contact en oh daar gebeuren zulke leuke dingen in!!! Ik wordt daar zo vrolijk van!!! Ik ga ze de tiende mei allemaal weer zien en daar ga ik toch van genieten!! Ik heb daar zo'n ongelovelijk veel zin in!!!
Heb eigenlijks niks bijzonders te vertellen. Ja het gaat goed met ons!! Ons meisje gaat goed, ons ventje gaa als een speer en wijzelf gaan ons ook steeds beter voelen.
Wij zeggen allemaal met alle duimen omhoog: Het gaat goed met ons!!!
En hoe gaat het met jullie???????
Liefs,
Louise


11 november is de dag, dat mijn lichtje dat mijn lichtje
11 november is de dag dat mijn lichtje branden mag.
Sint Maarten, Sint Maarten,
de koeien hebben staarten,
de meisjes hebben rokjes aan
daar komt sint martinus aan.
Dit zijn liedjes die hier gezongen worden door de kinderen met Sint Maarten.
Met een lampion door de straten en maar aanbellen en zingen
en thuis komen met een behoorlijk gevulde tas met lekkers.
Een waar feestje voor de kinderen, ieder jaar weer.
Dit jaar zat het weer niet mee, maar mijn kids laten zich niet tegenhouden.
Na een aantal deuren hebben Lian en Niels de discussie welk liedje
ze nu gaan zingen.
Ze komen er niet uit en Lian oppert dat ze elk appart een liedje zingen.
Niels gaan akkoord en mag als eerste.
Lian gaat een paar passen achteruit zodat Niels ook echt zijn gang kan gaan.
We drukken op de bel, de deur gaat open en Niels begint.
Ik weet dat ie me vaak doet verbazen,
maar dit keer.........
De deur gaat open en begint echt uit volle borst te zingen:
Vandaag is roooooood, de kleur van jou lippen,
vandaag is roooooood, wat rood hoort te zijhijhijn.

Nadat de eerste verbazing voorbij was
moest ik zo vreselijk lachen....

Hoe komt ie erop?
En dan dat koppie van hem erbij.....
ik vond het zo jammer dat ik geen camera bij me had....
Kortom Marco in Veendam



Naweeen van de vakantie noem ik het maar!!
In onze zomervakantie had ik toch zo'n kiespijn?!
En we hebben toen toch onze vakantie eerder afgebroken zodat ik hier thuis
naar de tandarts kon omdat de "vakantie" tandarts te lui was zijn werk te doen.
Nou hier heb ik toen een wortelkanaalbehandeling gehad.
Ja ontsteking was dusdanig dat zenuw al dood was.
Nou vandaag moest ik voor herhaling van de wortelkanaalbehandeling.
Hij riep nog: ik verdoof wel even een beetje....
Ik weet niet hoe mijn vervanger de behandeling heeft gedaan en weet dus
ook niet wat ik onder die vulling aantref.
Nou achteraf ben ik blij met die verdoving.
Hij is er nu uit, maar heb dit keer behoorlijk wat napijn.
Trakteer mezelf dus zo maar even op een paracetamolletje....
en ga mezelf even heel zielig vinden zo met die naweeen van de vakantie.




Weten jullie nog dat ik vertelde van een deal
die ik met een hele lieve collega had gemaakt??
Zij wilde zo graag een taart van mij proeven
en Nielsje wilde zo graag een keer
de traumaheli van mijn werk van heel dichtbij zien.
Nou tijd voor een deal.
Ik maakte een taart voor haar en haar collega's
en wij mochten dan een blik bij de heli werpen.
Afgelopen zondag was het dan zover!!
Dit was de taart die we ze gingen geven:

Zondagmorgen om 08:00 uur ging de wekker.
Met mijn collega had ik afgesproken rond een uur of tien,
want dan hadden we de meeste kans dat ze er nog waren.
Want ja, wanneer nodig is de heli er natuurlijk NIET.
Om half tien zaten we in de auto richting het ziekenhuis.
We hebben de kinderen in de auto nog maar een keer verteld
dat het best kan zijn dat de heli er niet is omdat ze iemand moeten helpen.
Of dat het ook kan dat als wij er net zijn de telefoon gaat en dat ie dan weg moet.
Nou dat snapten ze allebei heel goed.
Eenmaal op de 4e verdieping bij het onderhouden van het MMT aangekomen
drukten we toch wel met wat kriebels in de buik op de bel.
Een andere collega doet open en wij roepen:
Koffietijd....
Helaas zegt hij:
Ze zijn er niet.

Ik zie twee toch nog teleurgestelde koppies achter mij,
maar mits zegt de man:
Maar kom binnen, want ze zijn er waarschijnlijk met een half uurtje weer
en dan kunnen jullie mee naar het helidak en kunnen je hem zien landen.


Nadat we in de koelkast een plekje voor de taart hadden gezocht,
meldde mijn collega zich al gauw over de portofoon.
Met 12 minuten zijn we er weer.
Met een antwoord van onze kant dat het gebak al klaar stond
vonden ze het helemaal niet erg terug te komen.
In de controlekamer hebben ze een landkaart hangen met een lineaal erop.
Met die lineaal kunnen ze zien hoelang ze vliegen naar een bepaalde plaats.
Rene wilde wel even zien hoelang ie moest vliegen van het UMCG
naar zijn werk in Deventer.
Nou dat was 28 minuten.
Zo dat scheelt even meer als een uur.
Hij heeft de volgende dag bij zijn baas maar een verzoek ingediend voor een heli

Maar dan moeten we toch echt naar boven, want ze komen zo aanvliegen.
We mogen heel even op het helidak kijken, maar zodra hij komt aanvliegen
mogen we in de hangar gaan staan.
Daar sta je ook heeeeeel dichtbij
maar heb je geen kans om van het dak af te waaien.
Ook niet geheel onbelangrijk denk ik.
Hij komt hij komt hij komt....

Hier vloog ie vlak boven ons.
Ja en als ie dan staat is het gewoon heel raar.
Mijn collega riep tegen de kids:
Ga er maar in kijken hoor.
Willen jullie mijn helm ook op??
En nee was het antwoord van beide kids.

Gelukkig vond papa het ook erg leuk allemaal en die heeft Nielsje gepakt.

Vervolgens kwam Lian ook wat losser en die durfde wel alleen.

Nou toen durfde Niels ook wel alleen met Lian.

Toen riep mijn collega,
Kom ik maak nog even een foto van jullie viertjes.

Toen was het tijd voor de taart.....
althans
Als ie zo dichtbij staat en er niemand omheen staat
dan kan ik het niet laten.....
dan moet ik hem nog even fotograferen.

Want ik vind hem toch zo mooi.
En ja als jullie goed kijken is dit niet de heli die op de taart staat.
Je kunt u dan ook voorstellen
dat ik dat ongezouten om me oren kreeg van de piloot.

En terecht....ik had de oude heli op de taart gezet en niet deze prachtige nieuwe.
Maar dat komt ook omdat ik perse een heli in de lucht wilde
en daar had ik van deze nog geen foto van!
Maar heb plechtig beloofd dat hij de volgende keer een taart met deze heli krijgt.
Gezellig nog taart gegeten met het Team.
Gezellig lopen kletsen en klieren.
De dokter onder hun heeft lian de stethoscoop laten testen.
Niels mocht ook maar dat durfde hij niet
De piloot heeft Lian nog laten zien hoe die grote H op het helidak
eruit ziet als je komt aanvliegen.
Kortom een heerlijk ochtendje.
En als je dan afscheid neemt,
met zijn viertjes weer de trap af loopt en buiten gehoor van het team bent,
roept Niels ineens hartstochtelijk:
"Oh ik hou van Paulien, ik ga haar denk ik heel erg missen"
(Paulien is mijn collega waar ik de deal mee heb gesloten)
Zo'n simpel ochtendje, maar er zoveel voldoening uithalen!
Lian en Niels bleven maar vertellen over hoe het was bij de heli.
Opa en oma hoorden het wel 10x aan en Niels zou wel even met Paulien regelen
dat opa ook een keer bij de heli mocht kijken.
(opa werkt bij de politie en heeft de heli dus al veel vaker van dichtbij gezien)
Rene....die aan het eind van de dag bij het bekijken van de foto's gewoon zegt:
Ja dit was geslaagd, erg geslaagd.
En ja dat gevoel heb ik er ook bij!
Een zeer geslaagd uitje.....
wat van Niels de volgende ochtend wel weer mocht
want toen ie half wakker was zei hij:
Mama, gaan we vandaag naar de heli??


|